W uroczystości nadania imienia prof. A. Kopycińskiego sali dyrygenckiej uczestniczyli pedagodzy Katedry Dyrygentury, zaproszeni goście oraz studenci. Spotkanie poprowadził Kierownik Katedry Dyrygentury - prof. Marek Pijarowski, a uroczystego odsłonięcia tabliczki z imieniem Profesora dokonał Maestro Tadeusz Strugała - jeden z Jego wychowanków.
Bezpośrednio po uroczystości Katedra Dyrygentury zaprosiła społeczność akademicką do Sali Senatu na spotkanie z Maestro Tadeuszem Strugałą z okazji Jubileuszu 75-lecia Jego urodzin, gdzie oprócz oficjalnych życzeń jubileuszowych oraz gratulacji, młodzi adepci sztuki dyrygenckiej mogli porozmawiać z tym znakomitym Artystą i pierwszym Doktorem Honoris Causa wrocławskiej uczelni muzycznej.
Zapraszamy do zaponania się z sylwetką wspaniałego Pedagoga i byłego Rektora Akademii Muzycznej we Wrocławiu.
Adam Kopyciński (ur. 5 sierpnia 1907 w Osielcu w okolicach Makowa Podhalańskiego - zm. 3 października 1982 we Wrocławiu) — dyrygent, pianista i kompozytor, profesor, rektor Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej we Wrocławiu (obecnie Akademia Muzyczna) w latach 1957-1963.
Ukończył Konserwatorium Krakowskiego Towarzystwa Muzycznego - od 1928 r. przemianowane na Szkołę Muzyczną im. W. Żeleńskiego. Naukę kontynuował w Meisterschule w Budapeszcie (1933-1935), a także w Państwowej Wyższej Szkole w Krakowie, gdzie studiował w klasie dyrygentury prof. Waleriana Bierdiajewa (1945-1949). W okresie przedwojennym był dyrygentem chórów w Krakowie i w Katowicach.
Podczas drugiej wojny światowej (w latach 1942 – 1945) był więźniem obozu koncentracyjnego Auschwitz, w którym prowadził orkiestrę. Po wojnie pracował jako korepetytor i chórmistrz w Operze Krakowskiej (1946-1948), dyrygował również gościnnie orkiestrami Filharmonii Warszawskiej, Poznańskiej i WOSPR. Od 1949 r. był związany z Operą Wrocławską, gdzie pełnił funkcję dyrektora naczelnego (1951-1953 i 1961-1970), dyrektora ds. artystycznych (1951 i 1953-1961), a następnie dyrygenta (1970-1976). W operze Wrocławskiej przygotował muzycznie 27 premier, budował bogaty i różnorodny repertuar, co pozwalało na organizowanie Przeglądu Oper Włoskich, Dni Oper i Baletów Polskich. Preferował repertuar polski, przywracał scenie dzieła zapomniane , między innymi: „Marię” R. Statkowskiego, „Starą Baśń” W. Żeleńskiego. Wystawiał współczesne opery i balety, między innymi: „Teodora Gentelmana” T. Szeligowskiego, „Pinokio” J. Szajny-Lewandowskiej. A. Kopyciński, uznawany za dyrygenta –specjalistę od oper Pucciniego wraz z Lią Rotbaum (reżyseria) przygotował „Toskę”, jedno z najlepszych przedstawień i inscenizacji nie tylko w Polsce ( 22 lata w repertuarze).
Jako pierwszy dyrygent współpracował również z Wrocławską Orkiestrą Symfoniczną (1954-1957), której został dyrektorem w 1958 r. W PWSM we Wrocławiu pełnił funkcję dziekana Wydziału Nauczycielsko-Instruktorskiego (1956-1957), rektora PWSM (1957-1963), dziekana Wydziału Teorii Muzyki, Kompozycji i Dyrygentury (1963-1973) oraz kierownika Katedry Prowadzenia Zespołów (1969-1973). Prowadził także klasę dyrygentury symfonicznej, a także zajęcia z czytania partytur i nauki akompaniamentu w Studium Korepetycji Wokalnej. Jego wychowankami są tacy dyrygenci, jak: Jerzy Zabłocki, Tadeusz Strugała, Marek Tracz czy Antoni Wicherek.
A. Kopyciński był również autorem pieśni i ilustracji muzycznych dla potrzeb Polskiego Radia.
